حوصله ام سر رفته از اینکه آدم های دور و برم یه جوری اند که نمی شود رویشان حساب کرد

خسته شده ام از ایده های خاک گرفته و تکراریشان که تازه در کمال اعتماد به نفس اظهار فضل هم برایت می کنند.

خدایا من خسته ام از آن هایی که فکر می کنند خیلی باحال هستند و نیستند در اصل

من از دوست هایی که با مغز فندقی خود می پندارند که اگر خودشان را برایت لوس کنند خیلی خوب می شود آن وقت و می خندیم دور هم دوتایی بدم می آید.

من دیگر حوصله ی دیدن تظاهر ملت را ندارم که ریش می گذارند و گیس بلند می کنند گاهی که بگویند ما هنرمندیم آن هم از نوع عارفش.

که بگویند ما فرق می کنیم...

من دیگر تحمل دیدن آدم های به قول خودشان دپسرده ی یاس فلسفی گرفته را ندارم که در کافه ها می نشینند و اسپرسویی سفارش می دهند و قلم دست می گیرند و آسمان را با بند تنبانی به زمین می دوزند و فردایش در این محافل دوستانه ی ادبی برای رفقای به اصطلاح روشن فکرشان می ترکانندش و آن ها هم برایشان پپسی که هیچ مارتینی باز می کنند که به به و من می گویم از کرامات شیخ ما چه عجب،پنجه باز کرد و گفت اینم یه وجب

تازه این ها که خوبند.

گاه گویی آتشی در نشیمن گاهمان سوز سوز می کند با دیدن آن هایی که نخست برایت ژست های کافکا به بالا می گیرند و بعد که می پرسی چه نوع نوایی گوشتان را نوازش می دهد می گویند زد بازی.

خدایا من متاسفم که اطرافم را مخلوقاتی پر کرده اند که در لیست موسیقی های مورد علاقه شان شهرام ناظری و شجریان در کنار ساسی مانکن و بروبکس قرار می گیرند و آن گوشه موشه ها کمی اگر دقت کنی نامی از شوپن و باخ و بتهوون هم به چشمت می خورد.

آه ، آه که حالمان به هم می خورد از این جماعتی که برایت تریپ مردی و استواری و بی تفاوتی در برابر مشکلات و بی احساسی برمیدارند و از افتخاراتشان اگر خواسته باشید این است که در تستی من درآوردی 60% هم جنس گرا شناخته شده اند و فیگور کلیشه شکنی می آیند برایت که چه دلیلی دارد در عکس های خانوادگی همه لبخند بزنند و اصلا چرا ملت به زیباییشان اهمیت می دهند و چرا قیافه باید مرتب باشد و مگر اصلا شخصیت آدم از قیافه اش پیدا می شود و خلاصه یک تابلو که چه عرض کنم یک بیل برد به خود آویزان می کنند که مـــــــــــــن فـــــــــــــــــــر ق مـــی کـــــــــــــــــنــم  .

بعد به محض تحویل دادن پاسخ نامه ی کنکور سراسریشان می روند وقت آرایشگاه می گیرند و دو روز بعد ابرو برداشته ، به دیدارت می آیند.می گویی به بزک خانه که روان شدی ما را هم مطلع ساز که با هم بدان جا شویم که من اولین نفری باشم که با ظاهر جدید می بینمت بعد طرف می گوید من که ابروانم را برداشته ام،ایناهاش...

آخر همان هفته دعوتش می کنی به ضیافتی خانوادگی و می گوید نچ و وقتی می پرسی چرا می گوید وقت دکتر دارم و تا می گویی خدا بد ندهد،برای چه می گوید برای بینیم.بعد که باز می گویی مگر دماغت چه شده ،   می گوید هیچی برای عمل.جالب اینجاست که در این موارد دماغ به صورت آنی از فرهنگ لغتشان خارج شده و به جایش کلمه ی بینی دخول می کند

از آن هایی که پیانوی سه پداله ای به آن عظمت را فقط خریده اند که بگذارند کنار خانه شان که خاک بخورد و سال تا سال هیچ کس روی صندلی اش ننشیند و محض رضای خدا حتی یک نت استاکاسیمو هم تا به حال با آن اجرا نشده باشد ، دیوانه شده ام

همچنین از آن هایی که دم از احیای رسوم باستانی و استفاده از کلمات اصیل پارسی می زنند و سفره ی هفت سینشان را با ظروف و عود و مجسمه های آفریقایی می آرایند

آن ها که کتاب های هدایت دارد کنج کتابخانه شان خاک می خورد و روز به روز پیر و پیرتر می شود فقط به منظور تظاهر.آن ها که می گویند دغدغه ی اجتماعی دارند و می نشینند ریشه ی فقر مردم را پیدا می کنند اما خودشان تا خرخره در چشم و هم چشمی و حسادت گیر افتاده اند و نمی دانند اسکناس های لبریز از جیبشان را کجا تخلیه کنند

خدایا فقط دیفالی می خواهیم فراخ که با مغز انقدر بدان بکوفیم تا به دیار باقی روانه شویم ، باشد که پس از آن عده ای این چنینی به خود بیایند

خدایا مرد جان به لب رسیده را خدا وکیلی چه نامند؟!